Geer en Kees Zijderoute 2015: 30 Fergana naar Tasjkent vrijdag 25 en zaterdag 26 september

Viktor brengt ons naar de grens Kirgizië – Oezbekistan, een half uurtje. Daar wachten we een half uurtje want pas om 11 uur zal de chauffeur aan Oezbekistan zijde er zijn. Foto’s maken mag niet, toch een fotootje:

de grens aan de kant van Kirgizië:

have a good journey staat rechts op de rode poort

Tegen elven (10 uur in Oezbekistan) gaan we met de rugzakken op naar de grens. De Kirgizische kant gaat vlot: paspoort laten zien, kijken of wij bij de foto horen en stempel, nog een eindje wandelen, weer even naar paspoort kijken en klaar. Daarna moeten we ruim 500 meter lopen door niemands land naar de Oezbeekse grens. Een militair in gevechtsuniform met helm en geweer verwelkomt ons. Toch even een geheel ander atmosfeertje. Bij het loket waar burgers zijn, is men heel vriendelijk: welkom, etc. Dan een eindje lopen naar de douane. Daar is men vriendelijk, maar we moeten wel alle boeken, medicijnen, laptop en usb sticks laten zien en die worden stuk voor stuk inhoudelijk gecontroleerd. Duurt even, maar geen problemen. Intussen maken we praatjes met de controleurs. Eén vitamine pilletje op de grond, verder alles ok. We hebben geen porno, slechte muziek of drugs bij ons – als het daar tenminste om gaat. We hebben de fantasie dat de man het wel leuk vind om onze foto’s te bekijken. Althans hij is er een behoorlijk tijdje mee bezig.

De chauffeur Aladin staat keurig te wachten bij het hek na de douane. Vandaar opnieuw ruim 500 meter lopen naar zijn geparkeerde auto en na een kopje koffie gaan we op pad. Oezbekistan zou armer zijn dan Kirgizië. Het ziet er allemaal goed uit: de wegen prima op stukjes na waar onderhoud gepleegd wordt, de huizen zien er eerst bouwvallig, daarna heel goed uit. En wat we straks in Tasjkent zien lijkt in de verste verte niet op armoede: grote gebouwen, pleinen, parken etc. De dorpen zijn natuurlijk wel arm.

In de vallei zien we direct veel katoenvelden, waar Oezbekistan beroemd om is (of berucht? vanwege het opgedroogde Aralmeer en de milieuvervuiling?). We hebben het niet gecheckt maar ons wordt vertelt dat Oezbekistan de tweede katoen producent is na de USA. Veel groen in de vallei.

de Fergana vallei

katoenvelden direct al als we Oezbekistan binnenkomen

ook druiven worden verbouwd

In Andijan bezoeken we het Mausoleum en museum Zahiriddin Muhammad Babur. Babur was de laatste van de Timoeriden (afstammeling van Dzjengis Khan), geboren in 1483 in Andijan. Daar werd hij op jonge leeftijd koning, daarna ging hij naar Kabul waar hij ook 20 jaar lang koning werd en daarna ging hij naar Agra, de toenmalige hoofdstad van India, waar hij de stichter werd van de Moghul dynastie. Daar is hij ook in 1530 gestorven.

Het is interessant, vooral in het museum, waar een dame vertelt over het leven van Babur dat op de muren is afgebeeld. Er zijn ook veel boeken geschreven door Babur en over de Moghul dynastie. We kenden zijn naam eigenlijk alleen uit het boek: “De wereld geschiedenis door Moslim ogen”.

het Babur museum/mausoleum

het gebouwtje bovenin waar Babur begraven ligt

een bruidspaar komt hier fotograferen

het museum waar de geschiedenis van Babur staat afgebeeld

overzicht van het complex van bovenaf gezien

Op het terrein van het museum is een speelcentrum voor kinderen en er lopen hele families rond er zijn ook veel stalletjes en bij één ervan lunchen we met sjasliek.

sjasliek wordt voor onze lunch gereed gemaakt

vrouwen die bedienen en breeduit lachen met hun gouden tanden

het eten is opgediend

Dan bezoeken we de Medrassa in Andijan, de Sayyid Muyiddin Mahdum Madrassa. Het wordt een zeer interessant bezoek, omdat de studenten ons uitleg geven en we met hen een goed gesprek over religies hebben. De studenten voelen een grote verantwoordelijkheid: zij gaan straks als imam de mensen vertellen over hoe te leven. De studie duurt vier jaar en naast de religieuze vakken, krijgen ze ook talen, wiskunde, etc. Er zijn ongeveer 25 studenten per jaar, intern. In totaal dus 100 studenten. Als vooropleiding hebben ze middelbare school. In Oezbekistan zijn er 10 madrassa’s van dit niveau wordt ons verteld hetgeen later in Tasjkent wordt bevestigd.

de Madrassa ingang

een zijtoren van de Madrassa

de studenten waarmee we praten

de meloen die we aangeboden krijgen

We rijden naar Fergana, door de zeer vruchtbare Fergana vallei, waar elke meter bebouwd is. Veel aardappelen, rijst, mais, en groenten. We zien vooral kool, wortelen, uien, etc.. Het hotel ligt wat buiten de stad. Voor het eten gaan we nog even met een taxi op en neer naar de bazaar, zodat we iets van Fergana gezien hebben voor we morgen weer verder rijden.

Zaterdag 26 september

De tocht gaat vandaag naar Tasjkent. Enkele foto’s van onderweg:

landbouw, groen dankzij de bevloeiing

in de dorpen steeds pergola’s van druivenranken voorde huizen

In Margilan doen we een zijdefabriek aan. We krijgen een zeer interessante rondleiding. Hoewel we in China ook het proces hebben gezien een aantal jaren geleden, is het heel instructief het hele proces nog eens te volgen. De fabriek is volgens onze rondleider ruim honderd jaar oud en dat is te zien hij laat ons ook de hal zien waar machinaal gewoven wordt, die hal ziet er vrij verouderd uit toch werkt hij nog door de week wij zijn er op zaterdag en daarom staat de zaak stil. Hij vertelt dat machinaal de snelheid van weven 6,5 meter per dag is terwijl het handmatig maar 2 meter per dag is. Toch weer boeiend om het hele proces van rups cocon tot zijde weer te zien.

ingang van de zijdefabriek

het terrein van de zijdefabriek is mooi opgezet

moerbeiboom

de cocon en de rupsen

vlak voordat de vlinders uit de cocon komen,

worden ze verhit en dan geven ze zijdedraden af

de draden worden door een oogje tot één draad gemaakt …

die draad – die nog warm is - wordt op een klos gewikkeld

afkoelen van wat op de klos gewikkeld is

de design afdeling

in de design afdeling worden patronen gemaakt,

volledig zijde of zijde met katoen

een volgende stap is: de zijde wordt geverfd

de kleuren waarmee de zijde geverfd wordt zijn natuurlijke kleuren

om witte zachte zijde te krijgen wordt de zijde met zeep en soda ge kookt

het weven van de zijde

Naast zijden stoffen, weeft men ook tapijten: wollen en zijden. Dat zien we ook nog. Vooral een dame die laat zien hoe ze knoop voor knoop een zijden tapijt maakt, maakt indruk.

de tapijtafdeling. Hier een oud Siberisch kleed dat nagemaakt wordt

het met de hand weven van een zijden tapijt duurt 3 jaar

Voordat we echt de hoofdweg naar Tasjkent opgaan, bezoeken we nog een speciale brodenmarkt, lopen erdoorheen, proeven en gaan op de foto.

Dan rijden we verder. Onverwacht gaan we nog een berglandschap in. Daar is het zeer, zeer droog, want bevloeiing is daar niet meer mogelijk. We gaan tot boven de 2300 meter en dan naar beneden. De weg is over het algemeen prima, er zijn stukken bij die in reconstructie zijn en daar is het wat hobbelig.