De anderhalve mooie dag in Sara-Chelek is een
uitstapje van de zijderoute. We keren nu weer terug op de route en rijden naar het zuiden. Weer
prachtige bergen, nu voor het laatst het Tien Shan gebergte. We gaan nu
richting Pamir bergen, tussen Kirgizië en Tadzjikistan. Over die bergen gaat de
grote zijderoute naar India/Pakistan.
nog een dorpje bij het wegrijden van Sara-Chelek
de bergen met op de voorgrond rode bolders door erosie
ingezoomd
een scene langs de weg
glooiend met de laatste keer de sneeuwtoppen van het Tien Shan gebergte
Na de bergen
komen we nu in vlakker gebied, de Fergana (ook wel Ferghana) vallei, die we op
weg naar Tasjkent door zullen komen en waar we met de reisgroep Oezbekistan nog
weer een paar dagen zullen terugkeren. Veel akkerbouw, veel groen.
onderweg aar de Fergana vallei
in de Fergana vallei, veel groen
we rijden langs de grens met Oezbekistan, je ziet het
niemandsland tussen de twee rijen prikkeldraad
beeld langs de weg: een jongen vervoert melk op een ezel
nu zien we het Pamir gebergte
We maken
voor een nacht een uitstap van plm. 55 km naar Arslanbob, waarvan we gelezen hebben
dat het zo mooi is vanwege de notenbomen.
Op weg daar
naar toe rijden we een stuk langs de grens tussen Kirgizië en Oezbekistan en
zien dat die grens bestaat uit een ca. 2 meter hoog hek met prikkeldraad aan
beide kanten met ca. 25 meter tussen de twee hekken als niemandsland. Dit is na
1991 bij het uiteenvallen van de Sovjet Unie zo ontstaan en stukken waren er al
voordien. Er is altijd spanning geweest tussen de Kirgiziërs en de Oezbeken.
Duidelijk twee soorten traditioneel gezien stammen die m.n. in de Fergana
vallei veel met elkaar overhoop hebben gelegen. Fanatieken Oezbeken in Osh
(Kirgizië) hebben in 2010 nog actie gevoerd om Osh bij Oezbekistan te brengen;
tijdens de reactie van de Kirgizische overheid zijn er 20 mensen om het leven
gekomen. Vandaar verklaart Viktor dat de gehele grens sterk is afgerasterd.
Arslanbob
heeft 13.000 inwoners, waarvan 99% Oezbeeks. In de hele Fergana vallei wonen
veel Oezbeken, maar hier is een heel oude enclave. De gids vertelt dat ze van
oorsprong uit Buchara komen, in de 11e eeuw.
We komen er
rond lunchtijd aan. Viktor regelt nog voor de lunch een gids voor een wandeling
naar de waterval, boven in de bergen, eerst met de auto en de laatste ruim 200
m te voet. Zo snel hadden we dat zelf nooit voor elkaar gekregen. Groot
voordeel met iemand te zijn die bekend is en dingen kan regelen.
De wandeling
is pittig en heel erg mooi. Je ziet in de vallei achter ons het zeer
uitgespreide dorp Arslanbob liggen. De waterval is een heel dunne, harde en
zeer lange straal van 83 meter.
Ook met het
weer veel geluk: stralend.
het centrum van Arslanbob
het dorp van bovenaf gezien
de waterval in de verte
Kees en Geer bij de waterval
geiten worden van boven uit de
bergen naar beneden gebracht: morgen en
overmorgen is er een groot Islamitisch feest,
Id-Ul Hadj
Op de
terugweg een foto stop bij het rooien van aardappels, hét hoofdvoedsel in Kirgizië.
Van één zo’n akker komt wel 2 ton aardappels. Kees en ik denken aan verschillende
verhalen uit onze jeugd, toen we allebei in de aardappels werkten, Kees om een
zakcentje bij te verdienen, Geer op de woensdagmiddagen na schooltijd het werk
op de akker.
Er is in dit
gebied 60.000 ha aardappels. Er is in de bergen 500 km irrigatie aangelegd.
aardappels rooien
aardappels rooien
aardappels rooien
Dan komen we
bij onze “homestay” voor deze nacht, middenin de walnotenbossen. We wandelen er
nog een stukje in, maar zien geen enkele walnoot, niet aan de boom en niet op
de grond. Als we terugkomen horen we dat de oogst mislukt is, omdat het 31 mei
nog hard gevroren heeft. Verderop bij een bos op een helling die in een andere
windrichting ligt, is de oogst wel goed en beginnen ze 1 oktober te oogsten.
Volgens de gids zal nu de oogst in het hele gebeid slechts 50 i.p.v. 2000 ton
zijn.
We worden
allerhartelijkst ontvangen en eten een Russische pot. De mensen van het
“homestay” zijn Tartaren.
het notenbos bij ons guesthouse in Arslanbob
ons guesthouse in het notenbos van Arslanbob
een stookhok
aan tafel
een leuke truc om je handen te
wassen
Een kort,
maar leuk verblijf en steeds maar weer prachtig weer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten