Volgens
afspraak worden we om 9 uur opgehaald om naar de grens met Kirgiziê begeleid te
worden. Het is 165 km rijden en we zullen over een pas van 3752 meter hoogte
Kirgizië binnen gaan. Er zijn onderweg nogal wat controles. Het begint met de
douane, ca. 65 km buiten Kashgar met nog 100 km te gaan; de hoogte is inmiddels
2070 m. De bekende machines worden opgestart en alles is in orde. Daar krijgen
ook een stempel dat we China hebben verlaten, dit stempel zal nog driemaal
worden gecontroleerd en onze begeleider vertelt dat soms mensen vergaten langs
de douane te gaan en dan worden teruggestuurd verder op. Het is trouwens een
verplichting dat je met een gids en privé auto gaat. Met de bus bv. kom je als
buitenlander niet de grens over. En zoals nu blijkt ook niet als we zelf een
taxi hadden gehuurd. Dan zijn er nog twee politiecontroles en bij de echte
grens is het even wachten en gaan we door de militaire controle. De weg naar
boven is over het algemeen goed, alleen het laatste deel is behoorlijk stuk
gereden. Komt door de zware vrachtwagens van 30 ton en meer. We mogen door, als
ze gezien hebben dat er een chauffeur aan de Kirgizische kant staat te wachten.
Het is een groot hekwerk met over de tweebaansweg; elk een hek dat bij iedere
passage wordt geopend en gesloten. We hadden gelezen over veel moeilijkheden
aan de grens en daarom hebben we het zo geregeld. En we zijn blij toe.
De gids Uta
spreekt goed Engels en is geboren in Xinjiang provincie tussen Urumqi en Turpan.
Hij is gehuwd zijn vrouw is van Kashgar en hij heeft twee kinderen: een van
negen en een van vijf. Uit ge gids hadden we begrepen dat de kinderen op de
lagere school Oeigoers krijgen en pas op de middelbare school Chinees. Dat is
niet juist: al vanaf de peuterschool wordt aan de kinderen beide talen onderwezen
waarbij Chinees de hoofdtaal is en Oeigoers de tweede taal. Dat is zeker al
meer dan 15 jaar zo. Hij vindt het prima, zegt ook dat je met Chinees jong moet
beginnen want het is lastig om het later goed te leren. Zegt er ook bij dat hij
denkt dat Chinees een van de wereld talen gaat worden. Geeft aan dat er bij
sommigen op het platteland verzet is tegen het zo vroeg de Chinese taal leren
en dat men bang is dat Oeigoers straks wordt verlaten maar hij stelt dat je met
je tijd mee moet gaan. Peuter- en basisschool zijn vrij en voor een ieder goed
toegankelijk stelt hij. Het is een leuke open jongen
De reis zelf
is een prachtige tocht door het gebergte van de Tian Shan. De soorten bergen
hebben we al gezien, maar als afscheid van China is het mooi. De weg gaat
gestaag omhoog langs een brede rivierbedding waar bijna geen water in staat.
Zal wel volstaan in het voorjaar als al het smeltwater naar beneden komt. Het
laatste stuk is steil omhoog met de nodige haarspeldbochten.
Over de hoge
pas Torungar Pass van 3752 m is het prachtig. Met het stijgen wordt het , als
ook nog een behoorlijke wind gaat waaien, behoorlijk
koud.
Hier
nemen we afscheid van Uta en onze Chinese chauffeur de totale afs
Nog
een ding over China moet ons van het hart! Vaak horen we dat het achterland in
China veel meer achter loopt dan Beijing en Shanghai, echter nu we geheel
westelijk in China zijn meer dan 5000 km van Beijing en Shanghai vinden we de
steden die we hebben bekeken er heel goed bij liggen en zeker niet voor de
eerst genoemde onderdoen. Alle vijf die we bezochten zagen er goed uit en we
hebben eigenlijk geen shanty delen in de steden gezien.
Alles
ruim opgezet, redelijk onderhouden en goed toegankelijk. Ook de paar keer dat
we buiten wijken bezochten cq een stuk op de fiets de omgeving gingen verkennen
vonden wij het er redelijk uitzien.
de prachtig geplooide bergen die we al zo vaak gezien hebben op de zijderoute;
het lijkt nu voor het laatst, in Kirgiziē is het gebergte anders
zwarte zandbergen
knalrode
bergen, nog roder dan hier op de
foto uitkomt
Chauffeur
Viktor staat aan de grens op ons te wachten en heet ons welkom in zijn land.
Hij spreekt matig/redelijk Engels, maar we kunnen goed met elkaar over de weg. Ook
hier eerst naar een grote loods waar we Kirgizië worden binnen gestempeld. Daarna
wordt dat ook hier nog tweemaal door politie gecontroleerd en niet zomaar even
kijken, nee staat het stempel er in daarna wordt het voorblad geheel gelezen en
vervolgens nog eens even goed de foto met jezelf vergeleken. Alles loopt ook
hier goed Viktor krijgt de poorten goed open.
Wat opvalt
is dat er een enorme rij vrachtauto’s voor de grens staat. Ca 75 ¾ Kirgisisch
en ¼ Chinees. Viktor denkt dat het nu wel erg druk is omdat vorige week in
China 3 en 4 september vrije dagen waren in verband met de beëindiging van de
tweede wereldoorlog voor China op 3 september met Japan. De grenspost is
gesloten op weekenden en feestdagen.
De bergen
zijn hier anders dan in China lijkt het wel. Meer sneeuwtoppen en voor de rest
veel glooiender. Het landschap lijkt voor sommige delen op Mongolië, alleen daar was het groener omdat we
daar in mei reisden, hier is het dan ook groen en met bloemen. Verder lopen en
heel rotsachtige bergruggen door de glooiende hellingen heen.
In Kirgiziê zien we uitgebreid sneeuw op de bergen; in China was dat even en minder
veel kuddes schapen langs de weg
kalksteenachtige bergen
het
dal waar we inrijden om bij Tash Rabat te komen
we reizen 67
km en dan komen we om een uur of twee (4 uur China tijd) in het yoert kamp van
Tash Rabat aan. We zetten de tijd 2 uur terug. En zijn op hoogte van 2965 m. De
luchtdruk is 710 mb.
Nog een
bijzonderheid horen we van onze chauffeur Viktor. De weg van Bishket naar de
Torungar pas die we zojuist zijn gepasseerd een afstand van ca 500 km is een
donatie van de Volksrepubliek China aan Kirgizië van 400 a 500 miljoen US$. Het
is een van de twee verbindingen tussen Kirgizië en China. Maar zegt hij er
blijft heel weinig van dat geld in Kirgizië. De aanleg wordt uitbesteed aan een
Chinese firma, alle machines die nodig zijn neemt deze firma mee vanuit China
en alle arbeidskrachten zijn Chinezen, die hier tijdelijk wonen en werken. De
Chinese kunnen niet met hun gezin komen slechts een de man of de vrouw krijgt
een paspoort zodat terug keer bijna gegarandeerd is. Conclusie het klinkt
geweldig, maar al dat geld wordt bijna in zijn geheel weer naar China terug
gesluisd.
De stukken
weg die reeds klaar zijn zijn overigens prima aangelegd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten