Vrijdag 4 september
Het hart van
de middeleeuwse stad Kashgar is een levendige stad en ligt aan de voet van het
Pamir gebergte. De geschiedenis gaat tot meer dan 2500 jaar terug. Het oudste
dat men gevonden heeft zijn Perzische documenten van de Tushlan stammen.
Waarschijnlijk is Kashgar het eerste Boeddhistische koninkrijk van China. Hier
is ook een geschiedenis van Khanaten, Mongolen, Yakub Beg, zie deel over Oeigoeren
in hoofdstuk 3 over China en zie Turpan (hfst 14). Nu is er weinig
Boeddhistisch meer te bekennen in Kashgar, het is helemaal moslim. Je kunt ook
haast nergens bier drinken, het is overal thee wat de klok slaat.
Ons hotel is
de vroegere Russische Ambassade (tijd van het Englandspiel). Het is een
prachtige Oeigoerse stijl. En onze kamer is super met geweldige patronen en
glitters erin.
het Seman hotel, de vroegere Russische ambassade
het Seman hotel; de hal van het hotel
het Seman hotel; de dame van de receptie met Geer
het Seman hotel; onze kamer met z’n mooie versiersels
het Seman hotel
het Seman hotel; versiersels met glitter op onze kamer
de
lamp ook heel speciaal
De stad is
vol mensen en met een heel grote marktstraat. De mensen zien er zeer Oeigoers
uit (70% van de bevolking), absoluut niet Chinees. Er is nog een oude stadsmuur
te zien. En de taal is natuurlijk ook Oeigoers. De taxichauffeur heeft moeite
met de Chinese tekens voor graftombe. We leren ook af om in het Chinees hallo en dank je wel te zeggen, hier is hallo
“salam” en dank je wel “rachmat”. Het is de meest Islamitische/
Oeigoerse/Arabische stad tot nu toe. We zijn echt niet meer in China.
Samen met
Dunhuang springt Kashgar er uit als een leuke stad, die niet alleen uit
hoofdwegen bestaat. Vanaf een uur of drie Beijing tijd (men gebruikt ook lokale
tijd die 2 uur vroeger is) wandelen we door de stad. We hebben geluk: het is
vrijdag en iedereen heeft z’n vrijdagse kleren aan. En daardoor is het barstens
druk in de stad.
Eerst een
serie foto’s met Oeigoeren:
dames in een restaurant
Oeigoerse man in vrijdags kostuum
een groepje mannen in een dorp
dame in het rood
dame in het geel
jongetje met petje op
dame in blauw
een typisch Oeigoerse kop
een
Oeigoers gezin eet op de markt
We komen van
ons hotel naar de binnenstad langs een stukje oude muur; we zien daar een serie
jonge kamelen, zomaar tussen het stadsgebeuren.
de muur van de middeleeuwse binnenstad
kamelen
op een open plaats vlakbij de binnenstad
De binnenstad
heeft Oeigoerse/Arabische architectuur en heeft een levendige markt
straatje bij de bazaar
de grote straat van de bazaar; prachtige gesneden houtpatronen
nog een prachtig huis
drukte op de markt
tapijtverkoop
De Id Kar Moskee
We komen bij
de moskee net op het moment dat hij uitgaat. Het is een geweldige stroom van
mannen allemaal op hun paas best gekleed. Bij de uitgang staan aan weerskanten
een hele rij vrouwen te bedelen, je hoort als moslim goed voor de armen te zijn
en zeker op vrijdag.
Volgens het
boekje is het de grootste moskee van China. Van buiten is dat beslist niet zo,
maar van binnen is de moskee inderdaad heel groot. De moskee staat aan een heel
groot open plein.
Families
lopen daar, veel mannen zitten op de muurtjes
de Id Kar Moskee
de prachtige toren van de moskee
de moskee gaat net uit
twee mannen die uit de koran reciteren
mannen op het muurtje; Kees krijgt veel bewondering voor zijn nieuwe pet
op het marktplein na het vrijdaggebed: een familie gaat naar huis met het rijtuig te paard
de familie is op z’n best gekleed
Tombe van Abakh Hoja
We rijden
naar de tombe van Abakh Hoja, 3 km buiten de stad. Onderweg komen we langs het
meer dan levensgrootte beeld van Mao – dat weer wel in deze niet-Chinese stad.
Mao
Tse Toeng meer dan levensgroot
De tombe is
de heiligste plaats in Xinjiang voor Soefi’s. de tombe is gebouwd in 1640 en
lijkt veel op de Arabische stijl van Samarkand (gaan we deze reis nog zien) en
Isfahan (2 jaar geleden gezien). De toegangspoort is blauwwit betegeld en
daarnaast zie je de moskee met houten pilaren die op z’n Oeigoers beschilderd
zijn. daarachter is nog de zomer- en wintermoskee.
toegangspoort van de Abakh Hoja tombe met z’n wit-blauwe steentjes
de moskee naast de toegangspoort; Oeigoers beschilderde houten pilaren
de tombe aan de buitenkant; een prachtig stukje architectuur
de torens zijn knalgeel beschilderd
patroon van de wijnrank op de deur geschilderd
de tombes van drie generaties Hoja en nog enkele andere deftige families
enkele van de vele mooie tegels
er is een ‘gewoon’
kerkhof naast de tombes
Het graf
zelf is van Abakt Khoja (Hoja) en zijn familie. Hij is een leider van de Witte
Hoed Islam. Wij hebben in Mongolië en Tibet geleerd dat de hoeden sekten
Boeddhistisch zijn. Maar het is hier duidelijk Islam. Vijf generaties zijn hier
begraven. Er waren 72 tombes en na de aardbeving van 1956 zijn er nog 58.
Tijdens de Koran feesten komen hier veel pelgrims uit heel Xinjiang. Het is een
prachtig stuk architectuur. Naast de tombes is er nog een gewoon kerkhof met
tombes.
We eten deze
aankomst dag, waar we al weer heel veel gezien hebben in een eenvoudig, leuk
restaurant.
diner
in een authentiek restaurant, waar we ’s middags al theedronken
Zaterdag 5 september
We huren een
taxi om naar de Ancient City van Hanoi te gaan, 30 km ten Oosten van Kashgar.
De chauffeur moet erg zoeken, waardoor we veel van de omgeving van Kashgar
zien. Diverse dorpen komen we door, die alle aan de voet van de zandheuvels
liggen. De huizen liggen achter een lange muur, vaak oker geverfd en daar
voorlangs loopt een bevloeiingskanaal, waardoor in deze droogte toch veel groen
is. We zien de mensen bezig met schuiven in het kanaal te zetten, te openen of
dicht te doen om de stroom te verleggen, Waarschijnlijk omdat het net geregend
heeft, stroomt het kanaal heel hard. Allerlei fruit, wij zien vooral druiven
groeien. Door het verdwalen dus een extra attractie.
dorpjes waar we door komen liggen aan de voet van de droge zandheuvels
typische muren met deuren waarachter woningen en binnenplaatsen;
ervoor het bevloeiingskanaal
oranje deur
driewielers met enorme vrachten
en driewielers als vervoermiddel voor families
mannen in het dorp verkopen broden
De Ancient City of Hanoi, ook
wel Mor pagode uit de Tang dynastie (618 – 907).
Er is weinig
van over. Je ziet twee torens/ stukken muur, aan één kun je met een beetje
moeite zien dat het een pagode is geweest. Je ziet ook nog wat resten van het
oude Karez systeem.
de ruïne van de Ancient City of Hanoi (geen idee waarom het zo heet)
Kees en Geer bij het bord van de ruïne
Na een korte
siësta lopen we ’s middags we weer rond in de bazaar. Die is nu duidelijk
minder druk dan op vrijdag. We eten een rond broodje op een bankje en kijken
naar de verschillende handwerklieden, de bakkers, de slagers, de
koperbewerkers, de tapijten winkels (Kashgar zegt het belangrijkste centrum van
wol en tapijten te zijn). Het is een hele bedrijvigheid.
straatbeeld in de bazaar
koperen
potten en kannen
Verder
willen we nog wat Yuan wisselen voor Som, de Kirgizische munt. We gaan immers eerst
de natuur in voor we in een stad van enige omvang komen. Na wat navraag blijkt
er een klein stalletje te zijn bij een van de duurste hotels waar dat kan. De
koers is redelijk in feite iets hoger dan ik in gedachten had, dus gewisseld.
We zijn klaar om Kirgizië in te gaan.
Dan gaan we
op weg naar het Tamir restaurant (ik, Kees, dacht Tamir gerechten vanuit het Tamir
gebergte, de bergen heten echter Pamir gaf Geer ter correctie).
Het smaakt goed,
we hebben wat te veel besteld, en de rijst is al vervangen door aardappelen.
Ook prima geroosterde vlees stokjes, goed doorroosterd, af en toe een
behoorlijk zenig stukje. Daarna voldaan terug naar hotel via het Chinese
winkeltje om een biertje te kopen; de laatste voorlopig omdat we de hoogte
ingaan.
zondag 6 september
De beestenmarkt van Kashgar
We gaan naar
de beroemde beestenmarkt van Kashgar, 6 km buiten de stad. Dat is een heel
gebeuren. Overall vandaan komen driewielers en auto’s met veel of weinig beesten aangereden:
schapen het meest, veel koeien, en dan geiten, wat minder ezels en maar enkele
paarden, Kees ziet bij een tweede rondje nog twee kamelen en een stuk of
twintig Yaks. Het is een continue aanvoer, Vanaf 10 uur als wij aankomen tot over
twaalven als we weer weggaan. Dus anders dan vroeger alles gemotoriseerd. Op
een heel enkele paard en wagen en ezelskar na, maar dat zijn er een enkeling op
duizenden auto’s en driewielers. We lopen eerst langs de koeienafdeling, vooral
stieren. Dan vooral de schapen, dat zijn er gigantische veel. De handelaren
zijn gebruinde, ruige kerels, allemaal met het bekende vierkante petje. Een
enkele vrouw is er, later iets meer. De beesten worden uit de wagens geladen en
ter bestemder plekke vastgebonden of in een omheining gejaagd. De kopers keuren
de beesten, dan wordt er – meestal met een groepje – luid heen en weer gepraat
en dan wordt de koop gesloten: handje contantje, dikke pakken geld gaan van
binnenzak van het ene colbertjasje naar het andere colbertjasje. Bij een pen
met verschillende type schapen zie je de prijs op 2400 Yuan wordt afgemaakt (ik
kon meetellen). Daarna gaat de koper twee grijs-zwarte schapen er een voor een
uithalen en zet ze in zijn driewieler. Hij bekijkt ze nog eens goed en besluit
er nog een bij te doen; een derde ram van hetzelfde type. Nadat die ook in de
driewieler verdwenen is gaat hij naar de verkoper en betaalt nogmaals 1200
Yuan. Het gaat steeds met een soort handje klap en vervolgens een stevige
handdruk en veel gelach gepaard.
Verder valt
op dat bij de koeien en Yaks iedereen vlak achter de beesten loopt, maar bij de
ezels en paarden houdt men een respect volle afstand t.o.v. de achterpoten. Een
mooie vrij grote ezel slaat zeer regelmatig met zijn achterpoot naar achter en
iedereen kijkt uit.
Er kan ook
gegeten worden. Langs de kanten wordt vlees geroosterd, rijst gekookt en vooral
veel broodjes met vlees (lees: vooral vet) erin gebakken.
Het is
allemaal een lust voor het oog. De foto’s geven een indruk.
een tractor met koeien komt binnen gereden
boer en boerin
groentestal bij de ingang, veel spitskolen met de kop eraf en heel grote strengen knoflook
de koeienafdeling
het bereiden van rijst met vlees
het maken van pasta slierten
de schapenmarkt
de koop is gesloten
een enkele ezel wordt verhandeld of dient als vervoermiddel voor vee
de enkele paard en wagen die we nog zien
Tombe van Yusip Hazi Hagup, filosoof en dichter in de 11e
eeuw, tombe gerestaureerd in 1989. Het staat niet in alle gidsen, maar is zeer
de moeite waard. Blauwwitte tegels overal. Wij zijn de enige bezoekers en lopen
lekker rond.
Hebben wij
eigenlijk wel een graftombe voor Vondel?
het graf van Tombe van Yusip Hazi Hagup; een prachtig gebouw van blauwwitte tegeltjes
de
tombe zelf, ook blauwwit getegeld
De zondagsmarkt van Kashgar
Na de tombe
lukt het toch nog om de befaamde Zondagsmarkt van Kashgar te vinden. Rondlopen
door de drukte, van alles bekijken, heerlijk. Het is een heel grote markt die
op zondag extra druk is maar ook door de week open. Alles zit weer in vakken
opgedeeld. Gordijnen met de mogelijkheid ophangmogelijkheden te kopen er
dichtbij. De stoffen afdeling, de sieradenafdelingen, de huishoudelijke voorzieningen,
ook het eten de afdeling groente, de slagers, het fruit enz.
Je ziet in
Kashgar die fraai brokaatachtige jurken. Welnu van die lappen stoffen van
brokaat is een aparte afdeling.
de gekleurde lappen waar de dames zo mooi mee zijn uitgedost
een verkoper checkt zijn smart Phone
kruiderijen
het naaien van gordijnen
een meneer tussen de gordijnen; hij wil de foto graag opgestuurd krijgen
overzicht van een deel van de markt
Toevallig
zien we vlakbij de Zondagsmarkt de mooi gerestaureerde Oostpoort van de stad.
Op de wal staan weer fraaie huizen. Hier is weer een mooi deel van de stad waar
we maar heel even blijven voordat we met een taxi naar het hotel gaan
de Oostpoort komen we toevallig
binnen de poort een mooi deel van de stad
enkele
kamelen rijden er rond
We rommelen
in rusten in het hotel wat en gaan dan vlak om de hoek in een leuk restaurant
ons laatste diner in China eten en pakken dan verder af om morgen voor naar
Kirgizië te gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten