11 Jiayuguan - Dunhuang Donderdag 27 augustus

We zijn mooi op tijd en gaan dit keer met de standaard trein naar Dunhuang 366 km.

We rijden nu min of meer over een hoogvlakte die heel kaal en desolaat is. Er groeit bijna niets, zelfs een enkele doornstruik is moeilijk te vinden Veelal eerst een platte, grijze, zandachtige vlakte, in de verte zie je soms aan weerskanten een schim van de hoge bergen, als door een waas omdat er veel zand in de lucht zit.

Het kale maakt soms plaats voor gewassen: maïs, aardappelen en zonnebloemen de laatste hangen allemaal met hun uitgebloeide koppen naar omlaag, vlak voor de oogst?

in de hard seat trein

kaal landschap vanuit de trein

 idem

zonnebloemen vlak voor de oogst; het is allemaal

wat vaag, maar dat was het ook, door het stof

Aankomst om twee uur ’s middags in het nieuwe station met een trein die inmiddels diesel is geworden. Ook hier lukt het niet om voor het hele volgende stuk tot Turpan een kaartje te kopen, we zullen met taxi of bus de eerst 200 km naar Liuyuannan moeten en dan verder met de trein. Ook de trein van Turpan naar Kashgar voor 3 september die we op internet wel hebben gevonden zou niet rijden, we moeten eerst naar Urumqi en vandaar is een splinternieuwe lijn naar Kashgar. En een kaartje kunnen we niet kopen. Ook later in de stad via een duur hotel lukt dat niet. Wel vinden we een busverbinding naar Liuyuannan.

We kopen vanmiddag kaartjes voor de Mogao grotten en vinden uit waar de bus daarheen vertrekt.

Dunhuang blijkt i.t.t. Langzhou en Jiayuguan een levendige stad met veel terrassen, eettentjes, avondmarkten en mooie sfeerverlichting. Het is er prettig toeven.

kar op straat

terrasje in Dunhuang

 ’s avonds op straat in de stad

In Dunhuang zijn we aan het einde van het Hexi-Corridor bijna op de grens van Xinjiang provincie de meest westerlijke provincie van China. Van Beijing naar Dunhuang hebben we inmiddels 2989 km getreind gedurende vier delen van dagen steeds minder dan vijf uur per dag.