woensdag 9 september
Om 9 uur
vertrekken we. het is 322 km naar Song Kul, over veelal hobbelige wegen. Een
eindje naar het noorden op de grote weg komen we bij een, wat vroeger een grote
karavanserai was, een hele stad, in Koshoy Korgon. We zitten dus op de route
waar ook de karavanen met zijde etc. reisden, dat is interessant.
De
karavanserai ligt in een dorp. We zien dat daar volop gehooid wordt:
hooien
beneden in het dal
En het dorp
ligt in de provincie Naryn wat de armste provincie van het land zou zijn. daar
krijgen we niet echt zicht op, maar rijk is het zeker niet. Daar zijn we
vandaag en de volgende dagen.
We
lopen door de resten van de karavanserai en zien dat er weinig meer van over
is. In het museumpje zien we op een
maquette hoe het geweest is. In dat museum ook foto’s van hoe het vroeger was,
van gebruiksvoorwerpen die gevonden zijn en affiches en een wandkleed van woest
strijdheren te paard , altijd vergezeld door een man met witte baard, een religieuze
die hen in de strijd vergezeld?
Koshoy Korgon karavanserai; de maquette in het museum
Koshoy Korgon karavanserai; wat er van over is
wat een poort geweest moet zijn
Gebruiksvoorwerpen
in het museum
We komen in
het dorp Naryn, waar de rivier de Naryn stroomt, volgens Viktor de grootste
rivier in Kirgizië. Daar trakteert Viktor ons op heerlijke sjasliek in een
super eenvoudig restaurantje. Leuk. Verder op de hoofdweg, die de hele tijd vol
hobbels en omleidingen zit. De Chinezen maken
een supermooie weg van de pas naar Bishkek, alles door Chinezen die in
kampen slapen. Waar de weg klaar is, rijdt het prima. Maar nog lang niet overal
is hij klaar. Verder geen probleem, we genieten van de uitzichten
de rivier Naryn in Naryn
een van de vele kerkhoven die we langs de weg tegenkomen
de
geplooide bergen die we van China kennen, komen hier weer terug
Dan
nemen we een afslag de bergen in. Nu gaat het op, dan sterk neer en dan weer
op, tot ruim 3200 meter. Geweldige uitzichten bij super helder weer. Ook de
vorm van de bergen wisselen zich af, enerzijds zacht glooiend dan weer die
typische rots structuren met heel veel gruis dat als tunnels naar beneden valt.
de glooiende heuvels die hier nog meer op Mongolië lijken
idem,
maar nu met stenige bergen ertussen
Voordat
we de echte klim gaan maken, stoppen we op een plek om naar een waterval te
klimmen, mooi. Eigenlijk een vrij bijzondere het water spuit min of meer uit
een rots opening. Het de uitstroom van Son Kul die hier tussen de rotsen oplaag
komt. Terug bij de auto heeft Viktor thee gezet. En dan doen we de grote klim,
waarbij we ergens onderweg al het meer even zien liggen. Het zijn 38
haarspeldbochten met een sterk stijgingspercentage. Viktor zegt in Kirgizië
noemen we ze de 38 links rechts bochten.
onderweg naar de waterval
de waterval die gevormd wordt door de overloop van het Song Kul meer
de steile klim (plm 50 m) na de waterval naar meer dan 3000 m.
nog
steeds prachtige bergen
Tegen vijven
komen we op het yoert kamp aan, nadat we bijna het hele meer langs gereden
hebben en diverse yoert kampen hebben gezien. Die lagen meestal niet aan het
meer. Ons kamp wel en daar zijn we blij om, want de beschrijving van een
staalblauw meer klopt en het is geweldig om daar op uit te kijken. Na aankomst
doen we niet veel meer dan van het uitzicht genieten en een klein eindje naar
het meer toe lopen.
ons yoert kamp vlakbij het meer, wederom idyllisch, nu aan het staalblauwe Song Kul meer
het yoert kamp bij opkomende zon
genieten
van het uitzicht na een lange reis
Song Kul is
een bergmeer gelegen in de Tien Shan bergketen op een hoogte van 3016 m. Het
wordt door herders van de regio’s Kochka, Narin en At Bashi genoemd. Tijdens de
zomermaanden wordt het als weidegrond gebruikt. Vanaf 1 Oktober tot eind mei is
het te koud, en gaat de pas die wij gebruikt hebben dicht, te gevaarlijk. Het
meer is 29 km lang, 18 km breed en is staalblauw en door bergen omgeven. In de
zomer is het water 11 tot 12 graden, ’s winters vriest het dicht. Song Kul
betekent “het laatste meer”. Dat begrijpen we als we het hele eind de bergen in
rijden, het lijkt echt het einde van de wereld.
Donderdag 10 september
’s Morgens
maken we een wandeling. We beginnen met helemaal naar het meer te lopen en zien
dat het een kiezelstrand heeft. Het water is behoorlijk koud. Het is een paar
kilometer naar het eind van het meer. Daar zien we dat er weinig inlaat is, een
uithoek van het meer. Hier veel waterplanten. Ook veel vogels. Meeuwen zie je
trouwens ook hier, die komen kennelijk overal waar water is. Het is een
prachtig uitzicht. We zitten daar weer een tijdje en dan gaan we een stukje
naar boven klimmen. Hoe moet je die heuvels van geel en soms oranje kort gras
goed beschrijven? Het lijkt ergens wat op zandheuvels, qua vorm. Maar het zijn
helemaal geen zandheuvels, het is overal begroeid. Zo mooi, zo mooi. Ik merk
dat we de woorden prachtig, geweldig, mooi steeds herhalen. Maar ja het is ook
zo. En dan nog dat mooie blauwe water. En achter de heuvels of direct de steile
bergen, waar af en toe sneeuw op ligt. Dat is verse sneeuw, dus al van het
seizoen 2015/2016. We zijn heel blij dat we twee nachten hier zijn. Dan kunnen
we het geheel goed op ons in laten werken. Na ruim vier uur rond te hebben
getrokken zijn we weer terug in het kamp.
Kees voelt de temperatuur van het water
Paarden zie je overal; hier aan de rand van het water
paarden in de zandvlakte met yoert op achtergrond; typisch voor hier
paarden doen een middagslaapje
het eind van het meer
idem met op de achtergrond nog een berg met wat sneeuw
het einde van het meer; als je goed kijkt zie je een zwerm vogels
Geer klimt de berg/heuvel op
…. en komt weer terug
We lopen
weer terug naar de yoert-kamp, hebben daar een verlate lunch uit de lunchbox
die we in Tash Rabat hebben meegekregen, rusten uit, bloggen. En we spelen aan
dit prachtige meer rummikup, heerlijk.
vrouw bij yoert
een grindbed; daar komt dus heel wat smeltwater door naar Song Ku
we
spelen een potje Rummikup in de openlucht met zicht op het prachtige meer aan
het eind van de middag
We
zien de zon ondergaan. ’s Avonds kijken we naar de sterrenpracht, op deze
hoogte met een geheel heldere hemel zie je echt de miljarden sterren. De Melkweg
ziet er bijna als een wolk uit, met in het zenit een kleine splitsing met twee
een stukje van elkaar afliggende “wolken”.
En de volgende morgen staat Geer vroeg op om de zon te zien opgaan.
de ondergaande zon, tien over zeven
wolken
bij opkomende zon
Wat een
fantastische dag/dagen hier in Song Kul
Geen opmerkingen:
Een reactie posten