Om acht uur
vertrekken we uit Buchara, op naar de grens. Het duurt ruim twee uur rijden, de
weg is niet zo geweldig, ook net heel slecht. We willen er voor lunchtijd zijn,
want tussen 12:00 en 13:00 ligt alles stil.
Dan begint
de grensprocedure, waar we heel wat over gehoord hebben. Van het reisbureau een
hele instructie wat de stappen allemaal zijn en waar een gids mee heen gaat en
waar niet als je alleen een chauffeur hebt. Het is volop toeristenseizoen, dus
het kan lang duren. Het reisbureau aan de andere kant wordt pas na vier uur
wachten ongerust. Dat belooft wat. Welnu, het gaat een voor een heel soepel. In
Oezbekistan wordt niets doorzocht, het formulier is in het Engels. En in
Turkmenistan al hetzelfde, er wordt niets gevraagd. . Niets hoeft opengemaakt.
Er staat 2x een busje te wachten dat ons brengt waar we wezen moeten. Het enige
is dat het er wel allemaal heel onguur en kaal uitziet, met veel prikkeldraad
en een weg in niemandsland met diverse bochten die nauwelijks een weg genoemd
mag worden en waar vrachtwagens over kronkelen. Al met al zijn we in minder dan
een uur door de grens. Dat is een meevaller.
Muhammed
onze nieuwe gids komt aangelopen als we aan de laatste douane procedure begonnen
zijn. Het is een 4WD waar we mee verder gaan.
Om 11 uur
vertrekken we. Het lijkt alsof bij de nieuwe fase in de reis het weer ook een
nieuw fase ingaat. Al voor de grens begint het te regenen en dat duurt tot een
eind in Turkmenistan. Vreemd en tegengesteld: in een land dat bijna helemaal
woestijn is, rijden wij door de regen. Het is nu rond de 22 graden C, Muhammed
zegt dat het gisteren nog 34 graden C was.
In het begin
komen we langs de stad Turkmenabat, niet veel aan te zien. Het land is nog
bebouwd, natuurlijk weer veel katoen.
fabrieksstad Turkmenabat
huizen onderweg bij een dorp
katoen plukken
een grote berg katoen, ingepakt in plastic
schaapjes langs de weg
we kruisen de Amur Darya
Dan volgt later wel de echte woestijn. Eerst met
veel stekelig struikgewas, later voornamelijk zand. Tegen het stuiven over de
weg is riet ingeplant, zoals bij ons in de duinen, dat soms ook een stukje is
afgebrand. De weg is ook hier over het algemeen goed. Het weer klaart op. We
zien later mooie kleuren struikjes.
En vlak voor
Mary zien we een kudde kamelen, dat is leuk. Ze worden gehouden voor melk en
vooral kamelenwol, wat heerlijke wol schijnt te zijn. Het zijn hier kamelen met
een bult, die wij dromedaris noemen, echter hier heeft de dromedaris volgens
Muhammed twee bulten en deze met een bult heet bij hen Bactria Camel.
Om een uur
of drie zijn we in het hotel in Mary,
later de echte woestijn
riet is geplaatst om stuiven te voorkomen
struiken in de woestijn
een mooie kleur struik
ook nog bloemen in de woestijn
roze woestijnbloemen
een kudde kamelen die worden gehouden voor wol
huizen in Mary met veel schotelantennes
Na een
uurtje lopen we nog via de Bazaar en gaan opzoek naar een eethuisje, degene die
Muhammed ons had aangeraden was niet leuk en geheel open daardoor niet
aangenaam en Geer krijgt last van de ingewanden, via een super terug naar hotel
en daar gegeten.
Het was weer
een goede reis/grensovergang dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten