donderdag 8 oktober
We nemen een
vroeg ontbijt en rijden om 08:00 uur weg uit Samarkand naar Buchara bijna
geheel volgens de oude zijde route 280 km.
Vrij snel na
Samarkand begint de Kyzyl-Kum woestijn. Dat valt nu niet direct op omdat door
bevloeiing de woestijn dichter bij Samarkand in cultuur is gebracht. Overal zie
je de hoofdkanalen zich splitsen in kleinere kanalen en deze weer in kleine
stroompjes totdat het land wordt bevloeid via de greppels door het veld. Op een
plaats waar een hele akker onder water staat horen we dat dit wordt gedaan om
het zout gehalte in de bovenlaag omlaag te brengen. Door jaren van irrigatie is
er te veel zout in de bodem gekomen men probeert dit nu op deze manier te
corrigeren.
bevloeiing in wat anders woestijn zou zijn
druiven langs de weg
hooien
auto met stro of hooi
katoenoogst
de bedden worden voordat er gezaaid wordt met water bevloeid
om het zout dat in de grond is gekomen te laten zakken
dan wordt er ingezaaid; hier tarwe
zonnebloemen
En dan
begint nu ook de Kyzyl-Kum woestijn. Er groeien nog wat doornbosjes en soms
heel lage boompjes, maar het zand is ook duidelijk te zien. Het landschap is
weer heel droog.
Via Gijduvan
rijden we naar de Karavanserai Raboti Malik, het is een karavanserai uit de 11e
eeuw. De poort is nog duidelijk aanwezig en achter de poort zie we de
grondvesten waar vroeger de houten tent palen op stonden. Bij dit uitstapje
voel je de warme woestijn wind waaien, deze wind koelt niet maar warmt op.
de karavanserai Raboti Malik
de poort van dichtbij
de karavanserai achter de poort
Schuin
tegenover de karavanserai is waterreservoir Sardoba uit 14e eeuw.
Het water is nog steeds schoon en wordt via het grondwater en enkele buizen
stelsels aangevuld. Het water is heerlijk koel.
Waterreservoir Sardoba
het waterreservoir
woestijn
We komen
over de rivier Zarafshan, waar Alexander die bijna alles overwint, een
nederlaag leidt:
Hij heeft
alles gewonnen, heeft Bessus verslagen en is nu heerser over het grote Perzische
Rijk, hij dacht dat hij klaar was, de wereld is van hem. Dan breekt er bij de
Zarafshan een opstand uit. De aanleiding is een meningsverschil hoe er met
lijken moet worden omgegaan. Alexander verbiedt dat de lijken van overledenen
buiten op verhogingen worden gelegd tot het vlees door de vogels is opgegeten,
waarna de botten worden verzameld. (Zoroastrich geloof van de bewoners, water,
vuur, aarde en lucht zijn heilig, die mag je niet met lichamen bevuilen).
Alexander gebiedt dat lijken netjes verbrand worden. De bewoners pikken dat
niet. Alexander lijdt een nederlaag die hij “oplost” door alle boeren naar
Termez te verplaatsen of te doden en zo de band tussen guerrillero’s en het
volk te verbreken.
Rond twee
uur zijn we in Buchara en lunchen aan het mooie plein met vijver middenin de
oude stad. Het terras wordt prachtig in de schaduw gehouden door verschillende
bomen, o.a. een moerbeiboom uit 1477. Een enorme stam waar nog verschillende
zijtakken uit komen; verder ziet hij er wat kreupel uit.
de vijver waaraan we lunchen
ontvangst
aan de lunch
Na de lunch
wandelen we in een grote boog om het pleintje heen eerst naar de Nodir Devon Begi
Madrassa uit 1622. Eerst was het karavanserai, daarna Madrassa. De dieren in
het mozaïek wijzen op Perzische invloeden. Nu zijn er verschillende kunstenaarswinkeltjes
die hun waar aanprijzen.
Ook het standbeeld
van Hoja Nasser Emir, een komiek en filosoof uit de tijd van Timoer.
de Nodir Devon begi Madrassa
dieren in het mozaïek
Standbeeld van Hoja Nasser Emir
Daarna bezoeken
we een synagoge die al heel lang daar in de binnenstad is. De gids geeft uitleg
en verteld o.a. dat er nog 350 joden in Buchara wonen. Hij brengt dit speciaal
naar voeren n.a.v. vorige opmerkingen dat joden, christen en moslims in het
verleden vaak heel goed konden samen wonen en werken. Zowel in Samarkand als in
Buchara zijn daar vele voorbeelden van uit verschillende dynastieën.
een van de twee synagoges in Buchara
idem
We lopen
langs Karavanserai Sayfiddin, 19e eeuw, een binnenplaats met
winkeltjes.
de basements van een
karavanserai
En dan komen
we bij de Magoki Attori Moskee, 2000 jaar oud. Eerst was het een Romeinse kerk,
daarna een Christelijke kerk en daarna Islam moskee
Magoki Attori Moskee, 2000 jaar oud
Magoki Attori Moskee, ingezoomd op het portaal
Magoki Attori Moskee, mooi tegelwerk
En we zijn
dan bij de Toqi (=dom) Telpak Furushon
de Dom Telpak Furushon
de Dom Telpak Furushon, de koepel
de Dom Telpak Furushon, houten
deuren
We wandelen
naar het hotel waar de bus met onze spullen staat te wachten. Het hotel ligt
middenin het prachtige oude Buchara, vol met dooms en ander prachtige gebouwen:
een van de mooie dooms op weg naar het hotel
de bus bij het hotel
Kees bij het hotel
Voor de
liefhebbers gaat de tour na even uitpakken nog een eindje verder:
Twee
madrassa’s tegenover elkaar: de Ulug Bek
en de Abdul Azizxon. De laatste is sjiitisch, versieringen vergelijkbaar
met Iran
de 2 madrassa’s tegenover elkaar
de Ulug bek Madrassa
de Abdul Azizxon Madrassa, sjiitisch
de Abdul Azizxon Madrassa, het
portaal ingezoomd
De Toqi =
Dom Zargaron uit de 16e eeuw.
de dom Zargaron uit de 16e eeuw
ingezoomd
Dan op weg
naar het hotel terug langs een wat eenvoudigere architectuur – zonder tegeltjes,
waarschijnlijk Safaviden. Zeker zoveel de moeite waard.
zomaar een mooie koepel
Later blijkt
daarvan in de stad meer te zien te zijn. al met al lijkt het of we in een
museum rondwandelen, zo mooi is alles gerestaureerd. Helaas overal
souvenirshops. Als we ’s avonds na een lekker diner, op een binnenplaatsje
dicht bij het hotel, met z’n vijven teruglopen zien we het zonder kraampjes. En
hoe mooi het is, als al die winkeltjes weg of dicht zijn.
Vrijdag 9 oktober
We gaan
eerst naar het zomerpaleis van de laatste emirs, gebouwd 1838 en begin 20e
eeuw is er nog een harem bij gebouwd. Het paleis is overdadig maar wat er nu
allemaal hangt wel mooi. Foto’s spreken voor zich. Tuin is ook mooi aangelegd.
het plein met het zomerpaleis
op het plein komen net enkele dames naar buiten
het plein met de ingang en een soort tuinkamer
mooie wandversiering
wandversiering ingezoomd
een zitje in het paleis
een van de vele kamers
een zijden kledingstuk
een grote tuin rond het paleis
een gebouwtje bij het
harempaleis
We rijden nu
naar een park en lopen daar doorheen naar de citadel langs verschillen
objecten. Eerst het Mausoleum van Ismael Samani/Ismoil Samonti, 9e
eeuw. Het mausoleum heeft zoroastrisch kenmerken.
Daarna naar
het museum uit de 16e eeuw dat tot 1920 onder het zand heeft gezeten
en daardoor heel goed bewaard is gebleven. Het metsel werk vinden we heel mooi.
het Mausoleum van Ismael Samani
ingezoomd op het mooie tichelwerk
een hoek binnen
Vervolgens
het uit de 14e eeuw stammende Chasma Ayub Museum van de
watervoorziening.
Chasma Ayub:
verhaal van een woestijnreiziger die hier een stok in de grond steekt en er
komt water uit, in het droge land een wonder. Het is een heilige plaats
geworden. Mensen komen er kommetjes water drinken. Er is een museum met van
alles over het water van Buchara en verder, o.a. het droogvallen van het
Aralmeer
Chasma Ayub watermuseum
het heilige water wordt naar boven gehesen
de tombe van Chasma Ayub
De Citadel
waar de emirs en andere aristocraten woonden. Shaibanieden 16e eeuw.
Enorm veel kamers, zalen, stallen en wat niet al. We staan vooral stil bij de
troonzaal waar de emirs rechtspreken. Ook hier weer de afstand tussen de
“koningen en adel en het gewone volk moet enorm zijn geweest.
de Citadel
de muur van de citadel
de muur van de citadel gerenoveerd en een oud deel
een mooi uitgesneden pilaar
het plafond
een binnenplaats met mooi houtsnijwerk
??? is dit in de citadel? (volgorde)
De wandeling
gaat verder de stad in naar de dominerende minaret van Dzjengis Khan met als je ervoor staat rechts een moskee en
links (met 2 doms) de madrassa met 114 kamers.
De minaret
is bij een aardbeving voor de helft naar beneden gevallen en eind vorige eeuw
gerestaureerd. Prachtig werk. Deze minaret deed tijdens de zijde route tijd ook
dienst als vuurtoren voor de caravans die ’s nachts reisden.
de minaret
de minaret vanaf de binnenplaats van de moskee, de volgende middag
de madrassa
binnenin de madrassa
de moskee
de moskee, in een portaal ingezoomd
de moskee bij de minaret, houtsnijwerk
de minaret met een stenen gebouw erachter
dezelfde dooms van een andere invalshoek
alweer heel mooi blauw
De tweede
helft van de middag terug naar het hotel, waar we koffie drinken, spullen
klaarmaken om aan reisgenoten mee te geven en internetten.
‘s Avonds
het zgn. slot diner. Een avond vervroegd omdat wij morgenochtend niet mee terug
gaan met de trein naar Tasjkent en vervolgens terug naar huis. Er is een
prachtig restaurantje gevonden waar we het slot diner beginnen bij ondergaande
zon met mooi licht op de verschillende objecten die we hebben bekeken. Het was
een warme groep die elkaar zo merkte al vaker hadden meegemaakt tijdens reizen
met Livius.
Zaterdag 10 oktober
Vroeg op,
half zeven want de bus vertrekt om 06:50 naar het station voor de terugreis en
Geer en Kees willen de groep even uitzwaaien en afscheid nemen.
Daarna
ontbijten en nog even terug naar de kamer, relaxen en doen nog een aantal dingentjes.
Daarna lopen
we weer naar de grote minaret en gaan nu de binnenplaats op waar ook de moskee
is en lopen daar weer na al het mooie metselwerk te kijken. Gisteren konden
niet naar binnen het is een vrijdag moskee, het was gisteren te druk.
Daarna lopen
we via de citadel maar slaan nu link af en lopen een wijk van Buchara in weg
van het toeristen gebeuren. De wijk ziet er goed uit, kinderen vissen in het
irrigatie kanaaltje, we zien een kleine minaret, een man nodigt ons uit om bij
hem de maaltijd te gebruiken op zijn als restaurant omgebouwde binnenplaats,
bezoeken weer een sieraden winkeltje, enz.
een kleinere minaret
ingezoomd
huiswerk maken
vissen bij een goot
een binnenplaats met waterreservoir tijdens de middagwandeling
bij dit pleintje is een leuk binnenplaatsje als restaurant
bij het restaurant is een vroegere kleine moskee, nu souvenirs
Terug bij
het hotel bloggen we even en gaan weer naar het binnenplaatsje waar we ook de
eerste avond hebben gegeten.
Het was een
rustig ontspannen dagje, morgen gaan we de grens over en verlaten we
Oezbekistan al weer.
Terug kijken
naar Oezbekistan hebben we niet geheel de zijde route over land gedaan. We zijn
van Osh naar Tasjkent gegaan dat is 406 km de keer op en neer Tasjkent naar
Fergana niet mee gerekend.
Vervolgens
zijn we van Tasjkent naar Termis gevlogen ruim 800 km. Termis ligt meer op een
zuidelijker zijderoute. Dan Termis Samarkand geheel weer zijderoute en ook de
route van Alexander de Grote 480 km. Daarna Samarkand naar Buchara 380 km een
heel belangrijk stuk zijderoute en daarna naar de grens met Turkmenistan 130
km.
Totaal
zijderoute in Oezbekistan 1396 km.
